Βία στα γήπεδα ή απλά old school support?
Ενδιαφέρον φαίνεται τα τελευταία χρόνια το κίνημα που αναπτύσσεται σε οπαδούς όλων των ομάδων (εντός κι εκτός συνόρων) και αφορά οπαδικά αυτό που λέμε "No modern football". Πέραν του ρομαντισμού που αποπνέουν οι αναμνήσεις μίας άλλης εποχής πιο αγνής, πιο απλής και πιο ποδοσφαιρικής, μύλο στο κίνημα της -ολντσκουλιάς- δίνουν πολλές ομάδες οι οποίες έχουν αυξημένη εμπορικότητα με αποτέλεσμα να θυσιάζεται το συναίσθημα...
Του ΤΑΣΟΥ ΜΠΑΝΙΩΡΑ
Αυτό συμβαίνει κυρίως στο εξωτερικό και τα μεγάλα clubs. Αναμφισβήτητα το ποδόσφαιρο πλέον είναι ένα εμπορικό προϊόν. Μία βιομηχανία με παίκτες, προπονητές, φανέλες, χορηγούς, marketing plans, προωθητικές ενέργειες, τηλεοπτικές συμφωνίες μαμούθ, εισιτήρια ακριβά και πολλές φορές άπιαστα για τον απλό φίλαθλο ο οποίος έχει στην καρδιά του την ομάδα του, την ιστορία της και το συμβολισμό της φανέλας.
Όλα τα παραπάνω συνεισφέρουν στο να έρθουν καλύτεροι παίκτες, να έχει η κάθε ομάδα περισσότερα έσοδα προς αξιοποίηση και να προσφέρει καλύτερες υπηρεσίες εντός ή εκτός γηπέδου. Ωστόσο πολλές φορές ξεχνάμε την ουσία. Η ουσία είναι πως οι φίλαθλοι σε όλο τον κόσμο απλά λατρεύουν το παιχνίδι στο χορτάρι. Δεν είναι λίγοι αυτοί οι οποίοι δεν ενδιαφέρονται αν θα κάθονται σε θερμαινόμενα καθίσματα ή στα τσιμέντα αλλά απλά θέλουν να βλέπουν πάθος από τους παίκτες της ομάδας που υποστηρίζουν.
Στο εξωτερικό πολλές μεγάλες ομάδες πλέον δεν έχουν οπαδούς στο γήπεδο αλλά πελάτες. Πελάτες οι οποίοι ακριβοπληρώνουν τα διαρκείας τα οποία τους δεσμεύουν με παράλογες απαιτήσεις. Για παράδειγμα στην Αγγλία αν είσαι κάτοχος διαρκείας τότε σχεδόν σε υποχρεώνουν να πάρεις εισιτήριο ξεχωριστά για αγώνες του FA Cup. Αν δε το κάνεις χάνεις την προτεραιότητά σου για ανανέωση του διαρκείας της επόμενης χρονιάς, ουσιαστικά τιμωρώντας έναν οπαδό ο οποίος δεν είναι διατεθιμένος να πληρώσει επιπλέον 50 λίρες για ένα ματς.
Αξιοπερίεργο είναι ένα tweet οπαδού της Τσέλσι προς τον αρχηγό Τζον Τέρι μερικούς μήνες νωρίτερα. Διαμαρτυρήθηκε πως οι περισσότεροι στο γήπεδο είναι τουρίστες και όχι οπαδοί της Τσέλσι ενώ είναι αστείο (για μένα γελοίο) να υποχρεούνται οι οπαδοί ακόμη και στο πέταλο να είναι καθιστοί σύμφωνα με τους κανόνες και να τιμωρούνται αν θέλουν να παρακολουθήσουν όρθιοι έναν αγώνα. Είναι γεγονός πως ειδικά στην Αγγλία, είναι πιθανό να βρεις περισσότερους φιλάθλους μίας ομάδας στις pub παρά στην κερκίδα.
Αντιδιαμετρικά, στην Ελλάδα τα περισσότερα από τα παραπάνω δεν ισχύουν. Υπάρχει εμπορικότητα αλλά όχι στο βαθμό του εξωτερικού. Ίσως γιατί και η αγορά είναι μικρότερη αριθμητικά, επομένως οι πελάτες λιγότεροι. Παρόλα αυτά το "no modern football" ακούγεται στις τάξεις των φιλάθλων πολλών ομάδων. Σε ένα μεγάλο ποσοστό βρίσκει ανταπόκριση στους απλούς και όχι μόνο φιλάθλους αφού θέλουν να ασχολούνται με το ποδόσφαιρο και όχι με γραφειοκρατικές διαδικασίες κι εμπορικές συμφωνίες.
Old school style σημαίνει να τραγουδάς για την ομάδα σου ασταμάτητα. Υπο βροχή, ακόμη κι αν χάνεις. Αυτή είναι η χαρά του ποδοσφαίρου. Old school σημαίνει να "ξοδεύεις" την Κυριακή σου για να μπεις σε ένα λεωφορείο/αυτοκίνητο και να πας σε ένα χωριό να τραγουδήσεις για την πιο ανιδιοτελή αγάπη, την ομάδα σου. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά για έναν οπαδό από αυτό. Και όπως χαρακτηριστικά λένε πολλοί εξ΄αυτών "you will never understand if you are not one of us".
Δεν είναι μόνο τα επεισόδια και οι φωτοβολίδες-πιστόλια όπως θέλουν πολλοί να μας πείσουν. Διάφοροι δημοσιογράφοι/παράγοντες/θεσμικοί και μη προσπαθούν να μας πείσουν ότι κάποια μέρα θα γίνουμε Αγγλία. Μαντέψτε, στην Αγγλία υπάρχει ακόμη γηπεδική βία. Απλά δεν εκτυλίσσεται στα 90΄ του αγώνα αλλά πριν ή μετά. Για να εξαλειφθεί η βία πρέπει πρώτα από όλα τα πρωταθλήματα να διεξάγονται επί ίσοις όροις για όλες τις ομάδες.
Πρέπει πρώτα από όλα τα πρωτοσέλιδα και οι Πρόεδροι να προσέχουν τι λένε και ποιους προκαλούν. Το πρόβλημα δεν είναι οι πυρσοί, τα χαρτάκια και τα καπνογόνα. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τη δίψα οπαδών να τραγουδήσουν για την καψούρα τους είναι λόγος που σήμερα γεμίζουν όσα γήπεδα γεμίζουν παρά το κακό θέαμα που μπορεί να βλέπουμε στο χορτάρι.
ΥΓ: Respect στους οπαδούς της Borrusia Dortmund. Η ομάδα μέχρι πριν 2 βδομάδες κινδύνευε με πτώση στη Β΄Εθνική όμως το γήπεδο γεμάτο. Ακόμη περισσότερο υποκλίνομαι στον Marko Reus που ενώ άλλοι αστέρες της ομάδας έφυγαν για τα λεφτά της Bayern αυτός υπέγραψε την ανανέωση του συμβολαίου για άλλα 4 χρόνια με την Μπορούσια κι ενώ η ομάδα βρισκόταν στη γραμμή του υποβιβασμού. Αυτό σημαίνει old style, αυτό θέλει να βλέπει ο κόσμος. Να σε ενδιαφέρει η φανέλα, όχι μόνο τα χρήματα κι οι χορηγοί.
